Saatler geçmişti, Efe ile Miray hastanedeydiler. Efe çok stresliydi. Kardeşi daha yeni düzelmişken neden yine halüsinasyonlar görmüştü ki? Efe, Miray’ın arkadaşlarından çok şüpheleniyordu, ama hiç bir zaman Miray’ın onlarla birlikteyken mutsuz olduğunu görmemişti. Yani bugüne kadar... Miray ne olmuştu da ağlamıştı hiç bir fikri yoktu. Aslında ekrana baktığında hepsinin Miray kadar mutsuz olduğunu görmüştü. Belki başka bir şeydir diye düşünüyordu Efe Birden minik bir ses duydu ve Miray’a baktığında Miray’ın uyandığını gördü. Kardeşinin uyandığını görmek az da olsa neşesini yerine getirmişti. Hemen gidip doktor çağırdı ve bir kaç muayene sonrası Miray taburcu oldu. Efe arabayı sürerken göz ucu ile kardeşine de bakıyordu. Neşesi biraz yok gibiydi Miray’ın. Telefonu ile uğraşıyordu. Birine mesaj yazıyordu. Sonra telefonu çaldı ve bir süre bekledikten sonra açtı “hm... ah evet iyiyim Şeymoş...” “...” “beni me-merak mı ettiniz?” Efe yine şüpheye girdi aniden. Belki de yanlış...